Żurawina nie pozostawia bakteriom żadnych szans!

Wpis pochodzi z newslettera NUTRITERAPIE

Szanowny Czytelniku,

w latach 20. ubiegłego wieku w Stanach Zjednoczonych uznano żurawinę za wiodące lekarstwo na infekcje układu moczowego. Długo sądzono, że jest skuteczna z uwagi na zawarte w niej kwasy.
W rzeczywistości jednak mechanizm działania żurawiny jest dużo bardziej… zabawny!

Żurawina wielkoowocowa (łac. Vaccinium macrocarpon) spokrewniona jest z jagodami i borówkami. Ma małe, czerwone, kwaskowate owoce (jagody). 98% produkcji światowej żurawiny pochodzi z Ameryki Północnej. W USA od wielu lat jest najlepiej sprzedającą się rośliną.

Od jednej tradycji do drugiej

Gdy do Nowego Świata dotarli kolonizatorzy z Europy, szybko poznali pemikan, kulinarny specjał Indian. Pemikan, czyli mieszanina suszonego mięsa, tłuszczu, żurawiny i innych owoców jagodowych, stał się dla kolonizatorów inspiracją kulinarną. W dzisiejszych czasach trudno sobie wyobrazić Dzień Dziękczynienia bez indyka z sosem żurawinowym!

Kolonizatorzy dostrzegli także, że Indianie wykorzystywali owoce żurawiny do leczenia różnych chorób żołądka, nerek, a także infekcji dróg moczowych. To zastosowanie przejęli lekarze tamtej epoki. Używano więc żurawinę na tego rodzaju infekcje dużo wcześniej niż wynaleziono antybiotyki.

Tym sposobem żurawina weszła do tradycji zachodniej. A od kilkudziesięciu lat przeprowadzane są kolejne badania naukowe, które potwierdzają jej skuteczność i wyjaśniają mechanizm działania.

Zabawa żurawiny z bakteriami

Żurawina rzeczywiście zakwasza mocz, jednak nie ma to nic wspólnego z jej oddziaływaniem na bakterie niepożądane w drogach moczowych. Roślina woli się „bawić” z bakteriami, sprawiając, że te ześlizgują się po błonie śluzowej jak po zjeżdżalni.

Taki efekt prawdopodobnie wynika w głównej mierze z działania konkretnych związków o nazwie proantocyjanidyny (OPC). Są to substancje o właściwościach antyadhezyjnych, które uniemożliwiają bakteriom przyleganie. A jeśli nie ma przylegania, nie ma namnażania!

Dotyczy to Escherichia coli1, czyli bakterii odpowiedzialnej za 75% infekcji układu moczowego. Ma to zastosowanie również w odniesieniu do żołądka i Helicobacter pylori2, uporczywej bakterii odpowiedzialnej za 60–80% wrzodów żołądka!

Warto dodać, że spożywanie żurawiny w przewlekłej chorobie wrzodowej żołądka zwiększa skuteczność antybiotyków standardowo przepisywanych na tę chorobę. Jednak aby roślina zadziałała, trzeba spożywać znaczne ilości.

Dawka ma znaczenie

Sok z żurawiny znakomicie sprawdza się do celów profilaktycznych. Aby zauważyć wystarczające efekty, trzeba spożywać od 80 do 160 ml nierozcieńczonego soku dziennie.

Można także wybrać skoncentrowany ekstrakt suchy. Wówczas minimalna dawka do celów profilaktycznych wynosi 600 mg 2 razy dziennie. Jeśli infekcja się zaczyna lub jeśli masz infekcję przewlekłą, możesz zwiększyć dawkę nawet do 5000 mg dziennie, podzielone na 2 lub 3 części. Bardzo ważne jest, aby każdorazowo popijać ekstrakt dużą szklanką wody.

Infekcje układu moczowego należy traktować bardzo poważnie. Jeśli objawy nie ustępują po 1 dniu lub 2 dniach, powinieneś szybko udać się do lekarza.

Uwaga! Nie stosuj żurawiny, jeśli zażywasz leki przeciwzakrzepowe, ponieważ efekty działania mogą się nasilić.

Za to bez ryzyka mogą ją spożywać nawet kobiety w ciąży i dzieci powyżej 2. roku życia. W przypadku pojawienia się infekcji u małych dzieci nie ograniczaj się nigdy wyłącznie do żurawiny, ale udaj się do specjalisty.

Z poważaniem,
Nicolas Wirth
naturopata

PS Jeśli myślisz, że komuś z Twoich bliskich przydałyby się te porady, możesz je przesłać dalej.

Źródła

1. Rafsanjany, Senker, Brandt, Dobrindt, Hensel. In Vivo Consumption of Cranberry Exerts ex Vivo Antiadhesive Activity against FimH-Dominated Uropathogenic Escherichia coli: A Combined in Vivo, ex Vivo, and in Vitro Study of an Extract from Vaccinium macrocarpon. J Agric Food Chem. 2015 Oct.
2. Zhang L, Ma J, Pan K, Go VL, Chen J, You WC. Efficacy of cranberry juice on Helicobacter pylori infection: a double-blind, randomized placebo-controlled trial. Helicobacter. 2005 Apr; 10 (2): 139-45. 14; 63 (40): 8804-18. doi : 10.1021/acs. jafc.5b03030. Epub 2015 Sep 29.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *